16. ve 17. yüzyıl Anadolu’sunun derin manevi seslerinden Tâceddîn-i Velî, dönemin yaygın eğilimine rağmen şiirlerini süssüz, yalın bir Türkçeyle kaleme almış bir gönül eriydi. Yunus Emre’nin izinde, Arapça ve Farsçayı ustalıkla bildiği halde halkın dilini seçmesi, onun samimiyetini ve erişilmez tevazusunu gösterir. İlâhîlerinde âyet ve hadislerden beslenen imgeler, içten bir yakarışla harmanlanır; her dizede şüphe bilmez bir teslimiyet ve derin bir fakr kokusu hissedilir.
Bu divan, “İlâhîyât-ı Tâceddînzâde” başlığı altında toplanan 189 ilâhîden oluşuyor. Şeyh Mustafa’nın kaleminden dökülen bu nağmeler, çoğunlukla “Tâceddinoğlu” mahlasıyla son bulurken, içlerinde üç istisna barındırıyor. Tasavvufun özünü sade bir dille aktaran bu eser, hem bir gönül yolculuğunun hem de dönemin ruhani atmosferinin izlerini taşır.
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITanrı İle BirlikNeale Donald Walsch
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIEzoterik-Batini Doktrinler TarihiCihangir Gener
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIDeccal, Hristiyanlığa LanetFriedrich Nietzsche
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIDin ÜstüneDavid Hume
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIDin SosyolojisiMax Weber
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIVatikan ve Tapınak ŞövalyeleriAytunç Altındal
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞILaiklik /Enigma'ya Dönüşen ParadigmaAytunç Altındal
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIVatikan Misyon ve DiyalogDr. Ali İsra Güngör
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIOsmanlıdan Günümüze Misyoner FaaliyetleriNecdet Sevinç
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIAltay Türklerinde ÖlümJean Paul Roux
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIŞeyhler Müritler ve Yalancı PeygamberlerHulki Cevizoğlu
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITürk Aydınının Din Anlayışı & 1980 Sonrası ÖrneğiDr. Necdet Subaşı