Son İlkbahar Behzat Değirmenci PDF

Sevgilin gittiğinde bahar yeni yeni yeşeriyordu. O zamanlar farkında değildim, o son baharın bizimle olacağını. Kıştan, soğuktan her zaman kaçınırdım; buz gibi rüzgârlar, yağmurun hüzünlü tıpırtısı, karanlığın ağırlığı beni ürkütürdü. Şimdiyse, ne kadar üşürsem üşüyeyim, ne kadar karanlık çökse de içimde bir garip huzur var. Sanki her şey donup kalmış, sokaklar bomboş, kuşlar uzak diyarlara göçmüş, çiçekler solmuş, yapraklar kahverengiye dönmüş. Hastaneler dolup taşıyor, havada bin bir mikrobu barındıran bir ağırlık var. Eskiden aklıma bile gelmezdi, kışın bu kadar dingin hissedebileceğim. Yorganın altında, iki büklüm, bir bebek gibi kıvrılıp uyumak, rüyalarımda ona kavuşmak… Canım yanmıyor artık, belki de bu yüzden kış benim için bir sığınak oldu. Ölüm bile gelip çatsa umurumda değil, çünkü o yokken her mevsim kışa dönüşüyor zaten.