Reyhan Kokusu Nilgün Köksalan PDF

Annenin yokluğunda zaman, bazen bir kuşun kanat sesine, bazen de omuzlara çöken ağır bir yağmura dönüşür. Hasret, her baharda yeniden filizlenen bir çiçek gibi açar gözlerinde; özlem, buğu buğu tüter yüreğinden. Gurbet, uzak diyarlarda bir gölge gibi peşini bırakmazken, bir gün ansızın koşarsın ona – ya da ruhun, kanat çırparak uçmak ister annenin toprağına. O an, gözlerinde biriken her damla, seni ona götüren bir köprü olur. İşte o vakit, annen kendi yansımasını görür göz bebeklerinde; hasretin, özlemin ve bitmeyen sevginin izlerini… Ayrılık, bazen bir şarkı gibi çalar kapıda; bazen de sessizce akar gözyaşlarına. Ama her haliyle, seni ona bağlayan bir iplik gibidir – kopmaz, incelir belki, ama asla yok olmaz.