Ramazan-name Bilinmeyen Yazar PDF

Günler hep aynı saatlerde soluk alıyor sanki; sabahın ilk ışıklarıyla yüreğimizde uyanan o sessiz telaş, akşamın kızıllığında eriyen umutlar… Aynı vakitlerde içimizde büyüyen eziklik, aynı eller havaya kalkıp “Rabbim, bizi güzellikle terbiye et” diye fısıldarken. Sen, ben… Hatta bu ikilik bile fazla. Benliklerimiz eriyip gidiyor, suskun bir ağız, duymaz bir kulak oluveriyoruz. Geriye kalan tek şey, zamanın o kutsal akışı. Pişmanlıkların yükünden kurtulmak, ardımızda bırakacaklarımızdan sıyrılmak istiyoruz. Keşke yanımızda taşıyacaklarımızla dolu olsa her an… Kardeşim, gül kokan nefesli kardeşim… Senin güzelliğinle ben de parlıyorum, tıpkı senin bende gördüğün gibi. Birlikte geçen bu vakitler, birbirimizdeki yansımalar kadar saf ve derin.