Osmanlı Devleti’nde halkın huzuru ve güvenliği, “şehirlerde düzenin tesisi, yoksul tebaanın rahatı” ilkesiyle şekilleniyordu. Yöneticiler, toplumsal barışı sağlamak için dini temellere dayanan üç temel mekanizmadan yararlandı: kasame, nezir ve kefalet. Kasame, bir mekânda yaşayanların ortak sorumluluğunu vurgularken; nezir, kolektif cezalandırma aracı olarak işledi. Kefalet ise bireylerin birbirini gözetmesini sağlayarak, toplumu devletin güvenlik stratejisine dahil eden bir denetim ağı oluşturdu. Bu çalışma, yeminin kutsallığına dayanan bu sistemlerin, Osmanlı toplum düzenindeki rolünü inceliyor. Eşkıyalık, göç dalgaları, kimliği belirsiz kişilerin kontrolü ve aşiretlerin yerleşik hayata geçişi gibi sorunlarla mücadelede bu mekanizmaların nasıl kullanıldığını, dönemin sosyal ve hukuki dinamikleri üzerinden ele alıyor.
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIAkıllı Türk Makul Tarihİhsan Fazlıoğlu
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIYüzler ve Maskeler Ateş Anıları - 2Eduardo Galeano
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIYoldaşımız AtKudret Emiroğlu
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITomris Han'dan Atatürk'e Türk TarihiDeniz Kuşca
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞISelanik'ten Gelibolu'yaCharles H. Sherrill
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIŞark MektuplarıLady Montagu
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIŞahların ŞahıRyszard Kapuscinski
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIMavi AnadoluAzra Erhat
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIKonya Yemek Kültürü ve Konya YemekleriNevin Halıcı
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIİbn Sina'nın Küçük Tıp KanunuH. Kadircan Keskinbora
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITürk Medeniyeti TarihiZiya Gökalp
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞISosyoloji ve TarihDoğan Ergun