Ömrüm Bahardır Benim Mücella Yazan PDF

Rıfkı Melûl Meriç’e Büyük Itrî’ye eskiler derler, Bizim öz musıkimizin pîri; O kadar halkı sevkedip yer yer, O şafak vaktinin cihangîri, Nice bayramların sabah erken, Göğü, top sesleriyle gürlerken, Söylemiş saltanatlı Tekbîr’i. Ta Budin’den Irak’a, Mısr’a kadar, Fethedilmiş uzak diyarlardan, Vatan üstünde hür esen rüzgâr, Ses götürmüş bütün baharlardan. O deha öyle toplamış ki bizi, Yedi yüz yıl süren hikâyemizi Dinlemiş ihtiyar çınarlardan. Musıkisinde bir taraftan din, Bir taraftan bütün hayat akmış; Her taraftan, Boğaz, o şehrâyîn, Mavi Tunca’yla gür Fırat akmış. Nice seslerle, gök ve yerlerimiz, Hüznümüz, şevkimiz, zaferlerimiz, Bize benzer o kainat akmış. Çok zaman dinledim Nevâ-Kâr’ı, Bir terennüm ki hem geniş, hem şûh: Dağılırken “Nevâ”nın esrârı, Başlıyor şark ufuklarında vuzûh; Mest olup sözlerinde her heceden, Yola düşmüş, birer birer, geceden Yürüyor fecre elli milyon ruh. Kıskanıp gizlemiş kaza ve kader Belki binden ziyade bestesini, Bize mirası kaldı yirmi eser. “Nât”ıdır en mehîbi, en derini. Vâkıâ ney, kudüm gelince dile, Hızlanan mevlevi semaıyle Yedi kat arşa çıkmış “Âyîn”i. O ki bir ihtişamlı dünyâya Ses ve tel kudretiyle hâkimdi; Âdeta benziyor muammâya; Ulemamız da bilmiyor kimdi? O eserler bugün defîne midir? Ebediyyette bir hazine midir? Bir bilen var mı? Nerdeler şimdi? Öyle bir musıkiyi örten ölüm, Bir tesellî bırakmaz insanda. Muhtemel görmüyor henüz gönlüm; Çok saatler geçince hicranda, Düşülür bir hayale, zevk alınır: Belki hâlâ o besteler çalınır, Gemiler geçmiyen bir ummanda. Yahya Kemal BEYATLI