İnceayar Emel Zeyrekci PDF

Gözleri görmeyen birinin, durmaksızın akıp giden bir nehre atlayışı gibiydi bu yolculuk. Çevresindekiler, “Nereye gidiyor bu su?” diye sormadan atlamıştı bile. Oysa nehrin sonu yoktu, belki de hiç varmamıştı. Kimse dönüp bakmadı; atlayanların peşinden koşan, yalnızca sessizlikti. Acaba bu akışın içinde kaybolanlar, gerçekten bir yere mi ulaşıyordu? Ya da belki de asıl soru, nehrin nereye aktığı değil, neden atlandığıydı. Her damla, kendi hikâyesini taşıyordu ama kimse durup dinlemedi. Sular çekildiğinde geriye kalan, yalnızca ıslak ayak izleri ve cevapsız sorular olacaktı.