KÜTÜK VE İNSAN Bir hurma kütüğü vardı mescitte, Peygamberimiz yaslanırdı ona hutbede, İlim verir, aydınlatırdı ashabını, Kuru kütüp de dinlerdi sessizce. Yeni bir minber yapılınca mescide, Kütüğü kaldırmışlardı başka bir yere. Acı acı hıçkırarark ağlıyordu kütük, Ashabı da dayanamadı o hali görünce. Sevgilisinden ayrılmasının acısıydı, Hiçbir şey teselli etmiyordu onu. Peygamberimizin yanına getirilince sustu, Okşanınca başı, adeta sevinçten uçtu. Peygamberimiz buyurdu ki: “Seni dikeyim istersen kök sal dünyaya, İstersen cennete dikeyim meyve ve insanlara.” Kütük bile edebiyeti seçti fani dünyada. Ey dostlar bizler olamadık bir kütük kadar, Kavuşmasaydı nebi’ye ağlayacaktı kıyamete kadar. O kuru bir kütükken gerçekleri biliyor da, Bizler insan olarak nasıl yaşıyoruz dünyada?
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIÖzgür PrometheusAfşar Timuçin
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIÖlümün Ötesinde Ne Var ?İbrahim Kapaklıkaya
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIDie Elixiere des TeufelsE.T. A. Hoffmann
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIDoğa TasarımıR. G. Collingwood
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIKırık KanatlarHalil Cibran
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIHoli ŞitMehmet Ali Çatal
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIYolum Düştü Amerika’yaCanan Tan
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIErzurum YolculuğuAlexandr Sergeyeviç Puşkin
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIVanya DayıAnton Çehov
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIRüya SinemasıSadık Yalsızuçanlar
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIMüfettişNikolay Vasilievich Gogol
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIMoliereA. Turan Oflazoğlu