Gönlümün Odaları Ahmet Karakayan PDF

İçimde bir uçurum geziniyor sanki, her adımda ayaklarım kaygan kayalara basıyor. Denizin dalgalarıyla boğuşurken, ruhumda kurak bir çöl uzanıyor sessizce. Dağlarımın doruğuna tırmanıyorum, ama orada duran devasa bir kaya parçası gibi, kopmuşum aslından – aşağıda, farkında olmadan akan hayatın tam ortasında. Parmaklarımın ucuyla dokunsam, her şey bir anda yuvarlanacakmış gibi geliyor. Tehlikenin kıyısına kadar sokulup, sonra geri çekiliyorum hep. Kendime sınırlar çizdim, bir çit ördüm etrafıma, ama yine de o çite kadar gidip dokunmadan edemiyorum. Belki de kendimi sınamak istiyorumdur. Ardından, “Artık sakinim,” diyorum, gecenin köründe kalkıp çay demliyorum. Her şeyin bir demlenme vakti varmış meğer. Sonra bir bakıyorum, tüm bu karmaşa bir resme, bir şarkıya, bir kitaba dönüşüvermiş. İşte böyle, gönlümün gizli odalarında uslanıyorum ben.