Fecir Işıkları Tülay Yıldırım Ede PDF

Ey üzerine ağır bir söz/sorumluluk/vahiy bırakılan insan! Yeni bir oluşa koyulmak için geceleyin uyan, kâinatı seyre dal, düşün eşyanın ardındaki hakikati, tefekkür et bütün âlemi, seninle uyanan sabah vaktindeki güneşi gör, sessiz ve derinden secdeye varan nehirleri, kıyamda saf saf durmuş ağaçları, rükuya varmış olan dağları ve çenelerinin üstünde sürünen hayvanları gör. Gör kâinatın yeniden, nasıl dirildiğini! Bir filizin ekine duruşunu, bir ağacın bahara hazırlanışını, bir böceğin çiçekle buluşmasını, bir tırtılın kelebeğe kavuşmasını gör! Uyan artık, uyanma vaktidir bu dem. Yetmedi mi bu kadar uyumak? At o gözlerindeki mahmurluğu, içten bir yönelişle Rabbine yönel, temizle bilincini, şirkten arındır kendini, geceleyin kalk Kur’an’ı yüklen (müzzemmil)! “Çünkü sana gündüzün uzun bir yüzüş vardır.”(73/7) Muhittin BOZKURT Eskiden, Kur’an’ı sadece “ibadetleri öğreten din kitabı” zannederken, aslında “hayatın her zerresinde olduğunu”, “her türlü ilimden bahsettiğini”,” insana ve hayata dair her şeyi anlattığını “ gördükçe yüreğimin coşkusu arttı. Mesela, sevgi diyordu Kur’an. İnsanı anlatıyordu. Aile, ticaret, bilim, miras, sağlık ve daha birçok konu… İçinde sayısız konuyu taşıyan, başka bir kaynağa gerek duymaksızın anlaşılır bir şekilde hemen hemen her konudan bahseden, üslubuyla insanı büyüleyen bir kitaptı. “Nasıl olur da yıllarca bu mükemmeliyetten uzak kalmışım ya da uzak tutulmuşum” diye sorguladım kendimi. Artık Kur’an’dı hayatı anlama kılavuzum. Hayatı “Oku”mamın merkezine Kur’an’ı koydum. Hayata dair referansı Kur’an’dan aldım. Akıl ve kalp tutulmalarımda, manevi hastalığımın prospektüsü elimdeydi bundan böyle yaşayacağım güzel günler için. Tülay YILDIRIM EDE