Bu şehir, sen gittiğinde yıkılacakmış gibi titrer. Kuşlar bile susar, yüzünün izinde bir nehir gibi akıp gider. Yanlış adreslerdeydik belki, kimliklerimiz silik, ışıklar sarı bir şaşkınlıkla yanıp sönerdi. Yalnız mıydık gerçekten? Yağmur durmadan yağarken nar çiçekleri ürperirdi üşüyen dallarında. Peki ya sen gidersen, fesleğenleri kim sulayacak? Akşam çöktüğünde kuşlar nereye sığınacak? Ahmet Telli’nin dizeleri, kaybolan anların ve terk edilen şehirlerin sessiz çığlığını fısıldıyor; bir ayrılığın ardından geride kalanların yalnızlığına dokunuyor.
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITanrı Yargısının İşini Bitirmek İçinAntonin Artaud
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIRameau'nun YeğeniDenis Diderot
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIGösterge AvcılarıMehmet Rifat
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIÇalkantı ve DalgaEbubekir Eroğlu
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIBaharla GelenErhan Bener
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZurnaMıgırdiç Margosyan
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZygmunt BaumanTony Blackshaw
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürafanın Boynu: Oluşum RomanıJudith Schalansky
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürih HikayeleriGottfried Keller
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZüppeZehra Yiğit
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürafalarla Batıya DoğruLynda Rutledge