Büyük Duvar 3 – Derin Dalga 2 Şevki Özbilen PDF

İl Han, düşüncenin özgürlüğüne inansa da gerçeklerin acımasız yüzünü görmezden gelemezdi. Herkesin bir rolü vardı; bireysel istekler, devletin kaderi karşısında eriyip giderdi. Devlet ayakta kaldıkça halklar ve kağanlıklar var olabilirdi, yoksa geriye ne kalırdı? Şimdi akıl zamanıydı, hırsın gölgesinde kaybolmadan.

Oğlu ise farklı düşünüyordu: “Baba, zaferin eşiğindeyken bu tartışmalar boş. Ordularımız ilerliyor, önlemler alındı, gerisi kaderin elinde.” İl Han, gökyüzünün iradesine boyun eğmenin erdemini hatırlattı. Tengri, sabrı sınar, insan ise beklemeyi bilmeliydi. Zamanı geldiğinde her şey kendi yolunu bulacaktı.

Terasa çıktıklarında manzara nefes kesiciydi. Vadiler, ovalar, dağ yamaçları; her yer askerlerle dolup taşıyordu. Binlerce ayak, tek bir hedefe doğru ilerliyordu. Belki de bu, sonun başlangıcıydı. Ya da yeni bir dönemin doğuşu.