Bira Destanı Bilinmeyen Yazar PDF

Dokuz yaşındayken geleceğimi düşlerdim: Belki doktor olurdum, belki de futbolcu. Yaz tatillerinden dönen arkadaşlarımın anlattıkları gezilerde ben de olmak isterdim, babamın elimi tutup okula götürdüğü o tek günü bile. “Bir gün yanımızda olacak,” derdim kendi kendime. Oysa tüm hayallerim bir pazar sabahı son buldu. Babam artık hiç dönmeyecekti. On bir yaşına bile basmadan kaybettiğim babamın tabutunun başında, “Gitme!” diye hıçkırırken umutlarım da gömüldü. O günden sonra yüreğime düşen öfke tohumları, yıllarca gözyaşlarımla filizlendi. Bir çocuğun dünyası, anne babasının sevgisiyle şekillenir. Onlar olmadan hayal kuracak, umut ekecek, gelecek inşa edecek bir toprak bulamaz. Artık benim de böyle bir toprağım yoktu.