Federico García Lorca’nın ilk şiirleri, karanlıkla aydınlığın kesiştiği bir labirentte soluk alıyor. Ölüm, bir zindan gibi sarmış etrafını; akıl, sığınacak yer bulamadan savruluyor. Şairin ellerinden kayıp giden ip, sonsuzluğun boşluğuna düşerken dizleri çözülüyor, ayakta durmak imkansızlaşıyor. Geminin güvertesinde vurulan beş kurşun, bedende iz bırakmadan eriyor; ne kan damlıyor ne de acı. Akşamın gölgesinde anlatılan her söz, bilginin peşindeki bir çığlık gibi yankılanıyor. Lorca, bu dizelerde varoluşun kırılganlığını, kayboluşun sessiz çığlığını fısıldıyor.
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITanrı Yargısının İşini Bitirmek İçinAntonin Artaud
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIRameau'nun YeğeniDenis Diderot
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIGösterge AvcılarıMehmet Rifat
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIÇalkantı ve DalgaEbubekir Eroğlu
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIBaharla GelenErhan Bener
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZurnaMıgırdiç Margosyan
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZygmunt BaumanTony Blackshaw
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürafanın Boynu: Oluşum RomanıJudith Schalansky
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürih HikayeleriGottfried Keller
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZüppeZehra Yiğit
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürafalarla Batıya DoğruLynda Rutledge