Gülmek bazen en ağır yükü taşımak gibi gelir insana. Kahkahalar dudaklardan dökülürken yürek, gizli bir sızıyla çatlar. Her renk gülüşün ardında, karanlık bir ton saklıdır; siyahın soğukluğunda eriyen bir alay, acıyla yoğrulmuş bir ironi. André Breton’un “aydın insanın yalnızlığı” dediği bu keskin mizah, hayatta lükse yer bulamayanların sığındığı bir liman olur. Enis Batur’un derlediği bu antoloji, dünya edebiyatından ve Türk yazınından seçilmiş en cesur örneklerle, kara mizahın kanlı kristalini sunuyor. Yılların ötesinden gelen bu sözler, acıyı gülümsetirken, gülüşü de acıya dönüştürüyor.
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITanrı Yargısının İşini Bitirmek İçinAntonin Artaud
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIRameau'nun YeğeniDenis Diderot
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIGösterge AvcılarıMehmet Rifat
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIÇalkantı ve DalgaEbubekir Eroğlu
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIBaharla GelenErhan Bener
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZurnaMıgırdiç Margosyan
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZygmunt BaumanTony Blackshaw
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürafanın Boynu: Oluşum RomanıJudith Schalansky
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürih HikayeleriGottfried Keller
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZüppeZehra Yiğit
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürafalarla Batıya DoğruLynda Rutledge