17. yüzyıl Osmanlı Türkçesi, dilin evriminde kritik bir dönemeçtir. Bu dönemde Türkçe, Farsçanın etkisiyle yalnızca sözcük alışverişine girmekle kalmamış, cümle yapılarında da derin izler bırakmıştır. Geleneksel dil çalışmalarında genellikle söz varlığı ve ek düzeyindeki etkileşimlere odaklanılırken, cümle kurma biçimlerindeki bu dönüşüm göz ardı edilmiştir. Öznur Durgun’un incelemesi, bu boşluğu doldurarak Türkçenin bağımlılaştırıcı bağlaçlar üzerinden Farsçadan nasıl sentaks ödünç aldığını ayrıntılı bir şekilde ortaya koyuyor.
Eser, özellikle “çünkü”, “eğer”, “meğer”, “tâ ki” gibi bağlaçların Osmanlı metinlerindeki kullanımını mercek altına alıyor. Evliya Çelebi’nin Seyahatnamesi’nden yola çıkarak, bu bağlaçların cümle içindeki işlevlerini, hiyerarşik ilişkilerini ve anlam katmanlarını çözümlüyor. Böylece, Türkçenin yalnızca kelimelerle değil, cümle yapılarıyla da komşu dillerden etkilendiği gerçeği.
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITanrı Yargısının İşini Bitirmek İçinAntonin Artaud
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIRameau'nun YeğeniDenis Diderot
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIGösterge AvcılarıMehmet Rifat
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIÇalkantı ve DalgaEbubekir Eroğlu
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIBaharla GelenErhan Bener
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZurnaMıgırdiç Margosyan
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZygmunt BaumanTony Blackshaw
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürafanın Boynu: Oluşum RomanıJudith Schalansky
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürih HikayeleriGottfried Keller
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZüppeZehra Yiğit
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIZürafalarla Batıya DoğruLynda Rutledge