Uçurum Kenarında Rapsodi Mehmet Faruk Habiboğlu PDF

Bu şehirde adını bilen yok kimsenin. Yabancı bir rüzgâr gibi dolaşıyorum sokaklarında, geçmişin izleriyle dolu olsa da yüreğimde. Sanki göçebe bir kuşum, bir anlığına konmuşum bu kentin dallarına – ne tam anlamıyla buraya ait, ne de büsbütün uzak. Bir yanımda karanlığın kanat çırpan gölgeleri, diğer yanımda umudun beyaz martıları; ikisi arasında sıkışmış, kanatlarımda derin bir sancı. Her adımda, her köşe başında, anılarla hesaplaşıyorum – bazıları taze, bazıları tozlu. Kimse anlamaz beni burada, belki de anlamak istemem beni kimsenin. Yalnızlığın ve aidiyetin ince çizgisinde, bir uçurumun kenarında durup hayata bakıyorum; bazen düşmekten korkuyorum, bazen de kanatlarımı açmak için.