Su Çığlığı Metin Turan PDF

Babaannesi, kaybetmenin acısını yüreğinde taşırken, barışı kazanmanın yolunu paylaşmaktan geçirdiğini biliyordu. Savaşların gölgesinde büyümüş, sevdiklerini ardında bırakmıştı; ama o, umudu komşusunun sofrasında, toprağın bereketinde aradı. Hangi dilden, hangi inançtan olursa olsun, herkesin acısını kendi acısı saydı. Tohum ekilirken önce böcekler, sonra insanlar için dua etti; kışın kapısının önüne yem koydu, yoksullarla elindekini bölüştü. Paylaştıkça çoğaldıklarını, yoksulluğun değil, ortak bir geleceğin mücadelesi olduğunu gördü.

Doğaya sevgiyi unuttukça savaşlar büyüdü. Toprağı, ağacı, hayvanı yok sayan insanlık, kendi sonunu hazırladı. Babaannesinin masallarında anlattığı gibi, suskun kalanın sesi de bir gün kesilir. Kıyım kapıya dayandığında, suçun kime ait olduğunu sormak çok geç olacaktır.