Sevginin Gücü Ramazan Sayar PDF

Annesinin elleri nasıl da yorgundu… Sabahın ilk ışıklarıyla başlayan gün, karanlık çökene dek sürerdi onun için. Tarlada taş taşımak, hayvanlara bakmak, çocukların karnını doyurmak, evin her köşesini temizlemek… O eller, ne iskambil kağıtlarıyla ne de boş lakırdılarla vakit geçirirdi. Toprağın sertliği, keçilerin inadı, tavukların telaşı arasında geçerdi günleri. Akşam sofraya konan ekmek, o ellerin emeğiydi; yatakta uzanan beden, yine o ellerin sıcaklığıydı.

Peki ya babası? Oysa annesinin söylemesi gerekenler vardı: “Senin yapamadıklarını ben yapıyorum. Benim ellerim seninkilerden daha ağır işler görüyor, daha çok yoruluyor.” Utanmalıydı. Hem de öyle derin bir utanç duymalıydı ki, yerin dibine geçmeliydi. Çünkü o ellerin değeri, ahırdaki hayvanlarla bir tutulmamalıydı. Sevginin gücü, işte bu sessiz çığlıkta saklıydı.