Afrika’daki Işık Ömer Said Gönüllü PDF

İkindi namazından sonra, sabah tanıştığımız bürokratlardan bazıları kaldığımız otele geliyorlar. Bize okul yeri gösterecekler. Yola çıkıyoruz. Şehirden bir hayli uzaklaşıyoruz. Köy gibi bir başka banliyöye varıyoruz. Mihmandarlarımız bizi buradaki mahalli idarecinin evine götürüyorlar. Mütevazi hatta fakir denebilecek bir ev. İri yarı, orta yaşı geçmiş gözlüklü bir amcayla tanışıyoruz. Çok sevinçli, coşkulu, ve bize müteşekkir. Herhalde bakanlık önceden haber vermiş geleceğimizi. Açılacak okulla çocukların geleceğinin kurtulacağını anlatıyor; heyecanlı, coşan-taşan bir yapı. Dışarıdan bakıldığında bu adamın bu konuda böylesine hassas ve dertli olabileceğini kimse tahmin edemez. Ne derin bir kavrayış! Sıradan birisiyle karşı karşıya değiliz. Onu da yanımıza alıp tekrar yola çıkıyoruz. Bir müddet daha gidiyoruz. Şimdi çok geniş ve boş bir alandayız. Kendi etrafımızda daire çizecek şekilde dönüyoruz; ufuk çizgisi her taraftan görülüyor. Terkedilmiş bir-iki ev dışında, ne bu alanda ne de burasıyla ufuk arasında hiçbir şey göze çarpmıyor. Sanki çölün ortasındayız. Zemindeki hakim unsur beyaza çalan kireçli toprak. Arada tek-tük otlar da bitmiş. “Burada istediğiniz kadar yer sizin” diyor muhtar, “istediğinizi yapabilirsiniz”. Ve ellerini kaldırıp dua etmeye başlıyor. Önce Arapça dualar okuyor. Ardından, bu arazinin ve burada yapılacak okulların iyilik getirmesini diliyor İngilizce. Hafif hafif ağlıyor; bu biraz yakarış, biraz sızlanış, biraz iç dökme gibi. Bürokratların da gözleri doluyor, bizim de. Banjul’da bu hizmeti benimsemeye, kucaklamaya hazır, böyle babayiğit bir adamla karşılaşabileceğimizi hiç düşünmemiştik. Sanki o da bizi bekliyoruş. Sanki yıllardan beri aynı çizgide aynı heyecanla birlikte olmuşuz. Ne kadar tam tamına bir paylaşma bu! Kader hükmünü icra ediyor. Dünya böyle birşeye hazır, bu çığırın mevsimi gelmiş; ve bize düşen görev, bir şart-ı adi nev’inden sadece yeni diyarlara gitmek.