Atatürk’ün Annesi Zübeyde Hanım Cemil Sönmez PDF

ACI BİR RÜYA Gün ağarmadan az önce Gazi, Ali’yi çağırmış; “..Bir haber var mı?” diye sormuştu. Ali’de “..Şifre geldi ama çözülmedi.” demişti. Mustafa Kemal emir Çavuşu Ali’ye hüzünle baktı: “..Annemin öldüğünü biliyorum.” dedi. “Bir rüya gördüm, yeşil tarlalarla annemle dolaşıyordum. Birden bie fırtına çıktı, Anamı alıp götürdü.” Deşifre edilmiş telgraf eline verildiği zaman onu okudu gözlerini kapadı, bir an düşündü ve: “..İzmir’e gitmiyoruz.” dedi. “Treni İzmit’e çevirsinler.” 16 Ocak 1923 günü akşamı için İzmir’e İstanbul gazeteleri başyazarlarını çağırmıştı. Çok önemli bir basın toplantısı yapacaktı. Başyaver Salih Bozok tarafından çekilen telgrafta annesinin ölümü üzüntüyle bildiriliyordu. Atatürk, üzüntüsünü telgraf üzerine düşen, ama belli etmemeye çalışan iki damla göz yaşıyla belli etmemeye çalışıyordu… Zübeyde Hanım, 15 Ocak 1923 günü akşamı hayata gözlerini yummuştu. O yedi yıl süreyle cepheden cepheye koşan, en güzel günleri karargahlarda, çadırlarda geçen Mustafa Kemal anasının ölüm haberini bir trenin vagonunda almıştı. Onu seven kadın artık arkasında yoktu. Acılarla, özlemle süren, mutlulukla biten koca bir ömür böyle geçmiş, böyle tükenmişti… O gün İzmir’de Başkumandanlık Başyaveri Salih Bey’e şu telgrafı yazdırmıştı O: “Dakika teahhuru Mucib-i Mes’uliyettir. Başkumandanlık Seryaveri Salih Bey’e Verdiğiniz elim haber, beni çok müteessir etti. Merhumenin munasip bir tarzda merasim-i tedfiniyesini ifa ettiriniz. Cenab-ı Hak millete hayat ve selamet versin.” BaşKumandan Gazi Mustafa Kemal