Ata mutfağa giriyor. Annesi aynı anda çayı demliyor, sofrayı hazırlıyor, bir yandan da evi toparlıyor. Ata bir süre bakıyor. Sonra içinden bir ses yükseliyor. Ben de yapabilirim. Tabakları dikkatle taşıyor. Masayı topluyor. Çamaşırları ayırıyor. Süpürgeyi eline alınca zorlanıyor, yoruluyor, mızmızlanıyor. Ama bırakmıyor. Çünkü fark ediyor. O yardım ettikçe ev hafifliyor. Annesi biraz daha rahatlıyor. Ata’nın içi de. Sonra küçük kartlar çıkıyor ortaya. Oyuncakları toplamak, bitkileri sulamak, kitapları düzenlemek. Ata birini seçiyor ve bitkilerin yanına gidiyor. Toprağa su değince duruyor. Yardım etmenin sadece insanı değil, çevresindeki her şeyi iyi etkilediğini anlıyor. Ata’nın elinin değdiği her küçük iş, onun içini büyütüyor. Sorumluluk, kural gibi durmuyor artık. Sevgiyle yapılan bir alışkanlığa dönüşüyor.
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIYunan MasallarıAnonim
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞITürk MasallarıBilinmeyen
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIThe Jungle BookRudyard Kipling
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞISeçme HikayelerOscar Wilde
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞISavaş UçuşuAntoine De Saint Exupery
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIŞahmeran HikayesiBilinmeyen
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIThe OdysseyHomer
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIOptimistHarald Schwarzlose
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIOkul TiyatrosuÜlker Kurtcan
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIHEY! Hayal Edilebilir Tasarım KılavuzuAlexis Şanal
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIPaul ile VirginieBernardin De Saint Pierre
KİTAPİNDİR KİTAPLIĞIOrası ÖyküleriEnder Özkahraman