Pirmi Kaldı Veysel Taş PDF

Dağların doruğunda yalnızlık birikmiş, karlar eridikçe geriye yalnızca hüzün kalmış. Dallarında bir zamanlar narlar sallanan ağaçlar, şimdi boş bakışlarla sessizliğe gömülmüş. Gurbet ellerine düşen yürek, dost sözlerine sığınacak bir liman arar olmuş; fakat güvenilir bir kucak, bir avuntu bulmak ne mümkün. Bahar gelip çiçekler açsa da, güneş ışığı karları eritse de, dağlar eski coşkusunu yitirmiş, suskunluğa bürünmüş. Menekşeler açmış, turnalar göçmüş, bülbüllerin sesi kesilmiş. Sevginin tadı tuzu kaçmış, eli öpülesi bir bilge, gönlü aydınlatacak bir rehber kalmamış mı artık? Pir Sultan’ın dizelerinde yankılanan bu soru, yalnızlığın ve umutsuzluğun derin izlerini taşır. Acının ve hasretin dilinden düşmeyen bu sözler, insanın içindeki boşluğu, kaybolan değerleri ve yitip giden zamanı anlatır.