Kilaman Lazaros K. Aşıkoğlu PDF

İmamın sesi, öfkeli bir haykırışla odayı dolduruyordu: “Ne biçim bir durum bu, ey günahkâr Çöp!” Gözleri, karşısındaki doktorlara kayarken, dudaklarından dökülen sözler acı bir alayla doluydu. “Şu hale bakın! İnsanı yaratan yüce Allah, nasıl da çaresiz bırakıyor bazılarını. Bu Çöp ya çok zeki – öyle ki aklını yitirmeye bile akıl sır erdiriyor – ya da beyninde düşünmek için zerre kadar yer yok. Hak ettiği yere geldi sonunda. Ben zaten biliyordum, sonunun tımarhanede biteceğini. ‘Hastanedeymiş’ dediklerinde, trafik kazası sanmıştım; kolu bacağı kırılmıştır diye umutlandım. Alçıya alır, kurtarırdık şu lanet adamı. Ama kırılan akılsa, alçı ne yapsın? Allah kahretsin, koskoca bedeninde kıracak başka yer bulamadın mı Çöp? Kolunu, bacağını, gözünü, hatta kafanı parçalasaydın ya! Ama hayır, aklını seçtin. Başkalarınınki gibi olsaydı, doktorlar bir çare bulurdu belki. Ama senin aklın… Şimdi onu onarmaya çalışan.